Na czym polega i gdzie jest najbardziej popularny system edukacji domowej?

Dobrowolną decyzją rodziców, dziecko może odejść od tradycyjnej nauki w placówce edukacyjnej i rozpocząć pracę w ramach systemu edukacji domowej. Taka praktyka jest powszechnie stosowana w wielu państwach, choć w niektórych również jest zakazana.

Homeschooling, znany również systemem edukacji domowej jest procesem kształcenia dzieci w warunkach domowych. Prowadzona jest zazwyczaj przez rodzica, nauczyciela lub innego pedagoga, przeważnie drogą elektroniczną. Termin ,,Homeschooling” jest powszechnie stosowany w krajach Ameryki Północnej, natomiast ,,system edukacji domowej” przez społeczność Wielkiej Brytanii, Polski i innych państw należących do Unii Europejskiej.

Przed wprowadzeniem przepisów o obowiązkowym chodzeniu do szkoły, większa cześć edukacji młodzieży była prowadzona przez rodziny i społeczności lokalne. W wielu krajach rozwiniętych system edukacji domowej jest legalną alternatywą dla szkół publicznych i prywatnych. W innych krajach nauczanie w domu pozostaje nielegalne lub ograniczone do określonych warunków, co zostało zarejestrowane w międzynarodowym statusie.

Według amerykańskiego Narodowego Centrum Statystyki Edukacyjnej, około 3% wszystkich dzieci w USA w roku szkolnym 2011/2012 uczyło się w domu. Badanie wykazało, że 83% z nich to przedstawiciele białej rasy, 5% to Afroamerykanie, 7% to dzieci pochodzenia latynoskiego, zaś 2% – społeczność azjatycka lub mieszkańcy wysp Pacyfiku. Od 2016 roku w Stanach Zjednoczonych około 1,7 miliona uczniów odbywa edukację domową.

Metody nauczania w systemie edukacji domowej

W trakcie nauki w warunkach domowych stosowanych jest wiele różnych metod i materiałów. Rodziny wybierają jedną spośród kilku dostępnych metod edukacyjnych, które reprezentują różnorodne filozofie i paradygmaty edukacyjne. Niektóre ze stosowanych metod lub środowisk edukacyjnych obejmują klasyczną edukację (w tym Trivium, Quadrivium), edukację Charlotte Mason, metodę Montessori, teorię wielu inteligencji, Unschooling, Radical Unschooling, Waldorf czy School-at-home. Niektóre z tych podejść są stosowane w szkołach prywatnych i publicznych.

Kształcenie ucznia może być dostosowane do jego poziomu nauki, stylu i zainteresowań. Często zdarza się, że uczeń stosuje więcej niż jedno podejście w ramach systemu edukacji domowej, ponieważ rodzina odkrywa, co działa najlepiej dla danego dziecka. Poszczególne jednostki rządowe, np. państwa i okręgi lokalne, różnią się pod względem oficjalnego programu nauczania i wymogów dotyczących obecności.

  1. Nieformalne uczenie się

Jedna z metod systemu edukacji domowej. Jako podzbiór nauczania w domu, nieformalne uczenie się odbywa się poza klasą, ale nie ma tradycyjnych granic edukacji. Nieformalne uczenie się jest codzienną formą uczenia się poprzez uczestnictwo i tworzenie, w przeciwieństwie do tradycyjnego poglądu na uczenie się zorientowane na nauczyciela. Termin ten często łączy się z uczeniem się poza formalnym i samokształceniem. Nieformalne uczenie się różni się od tradycyjnego uczenia się, ponieważ nie ma oczekiwanych celów ani rezultatów. Z punktu widzenia uczącego się wiedza, którą otrzymuje, nie jest zamierzona. Wszystko – od sadzenia ogrodu do pieczenia ciasta, a nawet rozmowy z technikiem pracującym nad instalacją nowego oprogramowania – można uznać za nieformalne uczenie się.

Dzieci obserwujące rosnące rośliny pomidora nie będą zadawać pytań o fotosyntezę, ale dowiedzą się, że ich rośliny rosną dzięki wodzie i światłu słonecznemu. Prowadzi to do zrozumienia podstaw złożonych pojęć naukowych bez konieczności studiowania ich merytoryki w tle. Niedawna tendencja do stygmatyzacji nauczania w domu związana jest z tradycyjnym zanikaniem idei,
że państwo musi mieć nadrzędną i ostateczną kontrolę nad edukacją i wychowaniem wszystkich dzieci, aby stworzyć przyszłych dorosłych obywateli. Stwarza to coraz większe znaczenie pomysłów
i koncepcji, których dzieci uczą się poza tradycyjnymi zajęciami w klasie, w tym nieformalnego uczenia się.

  1. Strukturalne a niestrukturalne

Wszystkie inne podejścia do nauczania w domu są podzielone na dwie podstawowe kategorie: zorganizowane i nieustrukturyzowane nauczanie domowe.

Ustrukturyzowane nauczanie domowe obejmuje dowolną metodę lub styl edukacji domowej, który jest zgodny z podstawowym programem nauczania z artykułowanymi celami i wynikami. Ten styl stara się naśladować strukturę tradycyjnej szkoły podczas personalizacji programu nauczania.

Niestrukturalne nauczanie domowe to dowolna forma edukacji domowej, w której rodzice w ogóle nie tworzą programu nauczania. W takiej sytuacji dziecko próbuje uczyć poprzez codzienne doświadczenia i skupia się bardziej na samodzielnym uczeniu się, bez podręczników, nauczycieli
i jakiejkolwiek formalnej oceny sukcesu lub porażki.

  1. Programy nauczania „wszystko w jednym”

Programy nauczania domowego „wszystko w jednym” to instruktażowe metody nauczania, w których program nauczania i praca domowa ucznia są podobne lub identyczne z tymi stosowanymi w szkole publicznej lub prywatnej. Pakiet może być zakupiony jako pakiet na poziomie klasy lub osobno według tematu, może zawierać wszystkie potrzebne książki, materiały, testy, klucze odpowiedzi i obszerne przewodniki dla nauczycieli. Materiały te obejmują te same obszary tematyczne, co szkoły publiczne, co pozwala na łatwe przejście do systemu szkolnego.

Są to jedne z droższych opcji nauczania w domu, ale wymagają minimalnego przygotowania i są łatwe w użyciu. W niektórych miejscach na świecie organy edukacyjne zapewniają te same materiały używane w lokalnych szkołach dla osób uczących się w domu. Zakup kompletnego programu nauczania i usługi nauczania/oceniania od akredytowanego dostawcy programu nauczania
na odległość może umożliwić uczniom uzyskanie akredytowanego dyplomu ukończenia szkoły średniej.

Gdzie system edukacji domowej jest najpopularniejszy?

W niektórych krajach system edukacji domowej jest całkowicie legalny. Kraje z najbardziej rozpowszechnionymi ruchami to Australia, Kanada, Nowa Zelandia, Wielka Brytania, Meksyk, Chile
i Stany Zjednoczone. Niektóre państwa w dużym stopniu uregulowały domowe programy edukacyjne jako rozszerzenie obowiązkowego systemu szkolnictwa. Inne, takie jak Szwecja, Niemcy i większość krajów europejskich, zakazały go całkowicie. W innych krajach podczas gdy nie jest to ograniczone prawem, nauczanie w domu nie jest społecznie akceptowalne lub uważane za pożądane.

  1. Australia: powody, dla których ludzie decydują się na nauczanie w domu, są czasem wyborem stylu życia, niektórzy wybierają kształcenie w domu, aby mogli podróżować i spędzać czas ze swoimi dziećmi. Niektóre dzieci uczą się inaczej w stosunku do ogólnego tłumu i mogą się nudzić lub walczyć w szkole, gdzie nauczyciele nie są w stanie zaspokoić indywidualności każdego dziecka.

  2. Brazylia: nauczanie w domu w Ameryce Południowej nie zachowało się tak, jak miało
    to miejsce w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. W 1824 roku Brazylia zezwoliła na edukację domową w miejsce tradycyjnej edukacji przez prawie 70 lat. Wiele propozycji zostało złożonych w odniesieniu do przepisów dotyczących nauczania w domu, ale wiele z nich zostało odrzuconych.

  3. Izrael: nauka w domu jest legalna, ale wymaga uzyskania zezwolenia od Ministerstwa Edukacji. Pozwolenie obejmuje wizytę domową osoby odpowiedzialnej za wydawanie zezwoleń,